سلام

بالاخره بعد چندین ماه تمرین و وقفه و زحمت مراحل پیش تولید نمایش کودک آرزوهای بزرگ آرزو فردا اولین اجرای خودش رو در تالار مجموعه فرهنگی حضرت زهرا شروع میکنه .

این نمایش کودک به کارگردانی مجتبی فلاحی و بازی مهدی مقدر- سارا عباسی- بیژن صف شکن و نسیم شیرزادی به روی صحنه میرود و از تاریخ ۱۲/۸/۱۳۸۸به مدت یکماه هر شب به اجرا درخواهد آمد.

خلاصه داستان از این قرار هست که دخترکی بنام آرزو که بعلت تنبیه توسط والدین به اتاقش فرستاده میشود شروع به نقاشی آرزوهای خود بر روی دیوارهای اتاف میکند .... کم کم نقاشیها شروع به حرکت کرده و با او صحبت میکنند . اما مشکل از اینجا شروع میشه که اونها دیگه حاضر به رفتن از اتاق آرزو نیستند و مشکلاتی رو برای اون ایجاد میکنند و بالاخره ...

این نمایش کودک در بازبینی ای که از طرف اداره ارشاد انجام شد عنوان ردیف الف رو به خودش اختصاص داده و شاید میتوان گفت که بعد از چندین سال در تاریخ نمایش استان فارس این اولین باری باشه که نمایشی برای کودکان بطور قانونمند مورد کار قرار میگیره .

امیدوارم عزیزانی که موفق به دیدن این نمایش میشن نظرات خودشون رو توی این وبلاگ برای من بگذارن ... ( بخصوص در مورد بازی خودم )

در ضمن از اینکه بعلت فیلتر بودن سایتهای آپلود نتونستم عکسهای مراحل تمرین و ساخت آهنگ و دکور رو براتون بگذارم عذرخواهی میکنم و خوشحال میشم اگر سایتی رو برای این کار بهم معرفی کنید.

           بین سیم و سیمکش همیشه کشمکش است زندگی مسالمت آمیز یعنی همین !

كتاب «رئيس‌جمهور سياه» اثر‌ «مونتيرو لوباتو» كه با مرگ نويسنده‌اش در 60 سال پيش فراموش شده بود، با انتخاب «باراك اوباما» به ‌عنوان رئيس‌جمهور آمريكا در صدر پرفروش‌هاي برزيل قرار گرفت.

«مونتيرو لوباتو» نويسنده برزيلي رمان «رئيس‌جمهور سياه» كه سال 1948 از دنيا رفت، در اين كتاب ماجراي زندگي «جيم روي» سياه‌پوستي را نقل كرده كه بعدها به هشتاد و هشتمين رئيس‌جمهور ايالات متحده آمريكا مي‌شود.
انتخاب «باراك اوباما» به‌عنوان نخستين رئيس‌جمهور سياه در كاخ سفيد توجه مردم برزيل را به اين اثر فراموش‌شده بازگردانده و آن را در صدر پرفروش‌هاي امروز كتاب اين كشور قرار داده است.
كتاب «رئيس‌جمهور سياه» نوشته‌‌ اين نويسنده برزيلي كه عموما به نوشتن كتاب كودك علاقه داشت، در سال 1926 منتشر شد و رواي داستاني آن به پيش‌گويي مسائلي در آينده مي‌پردازد. در اين كتاب انتخابات سال 2228 آمريكا را نشان مي‌دهد كه در آن «روي» در مقابل رقيب خود «اولين آستر» برنده مي‌شود.
«لوسيا ماچادو» ناشر اين كتاب گفته است: « واقعا اتفاق عجيبي است و جداي اين كه رئيس‌جمهور سياه است، جالب اين است كه رقيب وي نيز در كتاب يك زن است. »
وي در ادامه گفت:‌«آمريكا در حال برگزاري انتخابات بود و ما از اين موقعيت استفاده كرديم و كتاب را دوباره منتشر كرديم و وقتي اوباما با هيلاري كلينتون در رقابت بودند، اين كتاب حسابي فروش كرد.» «مونتيرو لوباتو» همچنين در اين كتاب تكنولوژي اينترنت را نيز پيش‌بيني كرده بود. به قدرت رسيدن چين در جهان و كشف نفت در برزيل نيز از ديگر پيشگويي‌هاي اين نويسنده برزيلي است. انتخاب رئيس‌جمهور سياه در كتاب «مونتيرو لوباتو» در نهايت به يك جنگ نژادي تبديل مي‌شود .

برای اینکه قانون را بی صدا بشکند

 از صدا خفه کن استفاده میکرد !!

و در دنیا مردمانی چنان گرسنه هستند که خدا را

جز به شکل تکه نانی نمی‏بینند.

سلام

دور از جونتون دیروز بعد از دو هفته درد مداوم دندون 6 پایین سمت راست، رفتم دکتر...

البته هفته ی گذشته هم رفتم پیش دکتر و گفت دندونت از زیر پوسیده شده و متوجه نشدی و حالا هم عفونت کرده، اول باید چرک خشک کن بخوری و بعد بیای تا ببینم باید چیکارش کنم چون دیواره های سالمی داره و حیفه همینجوری روش تصمیم بگیریم... سرتون رو درد نیارم .... رفتم عکس گرفتم و 3 بسته کپسول آموکسی کلاو خوردم که بابای هرچی چرک هست رو بسوزونم ... خلاصه دیروز با دلهره ای که اصلا به رو خودم نمی آوردم رفتم دکتر و قرار شد که دندون من فلک زده رو عصب کشی کنن.. آقا چشمتون روز بد نبینه، هر چی با اون مته ی وحشتناکش دندون این حقیر رو میتراشید و با سوزن توی عصبهاش فرو میکرد، متاسفانه خبری از درد نبود ومعنیش این بود که کار از کار گذشته و عصبهای دندونم به رحمت خدا رفتن و باید دندونم رو میکشیدم.!

نمیدونید تا اون لحظه چطوری خودم رو قانع کرده بودم که این دکتره خوب عصب کشی میکنه و درد نداره و کارش تمیز و بادقته و از این جفنگیاتی که با اون قوت قلبی به خودم داده باشم و حالا دیگه این درد رو باید کجای دلم میگذاشتم؟ دل رو به دریا زدم و مثل رابینهود گفتم همین الان تا میتونید برام بی حسی بزنید و بکشیدش که دیگه حوصله ی درد ندارم. آقای دکتر مهربون هم با دقت هر چه تمامتر دندونم رو با ظرافت هر چه تمامترترترتر کشید

وقتی دندون رو دیدم ازش حالم بهم خورد. آخه پایه اش از حالت استخونی خارج شده بود و بخاطر عفونت مثل دنبه شده بود( به اصطلاح خود دکترا)

بی زبون سوری جونم از دیشب تا حالا مثل بنز کنارم بیدار نشسته که مبادا من توی خواب دندونم اذیتم کنه و درد بکشم ....... خدا حقش رو گردنم حلال کنه... چه اونهایی که خودم فهمیدم و چه اونهایی که نفهمیدم.... حالا تازه یه کم خوابش برده

القصه اینکه حالا یه چند تا دندون دیگه ام هم هست که یه خورده کار داره که باید همین روزها برم دنبالش. بقول دکتر یکی از دندونهام که فدا شد ، باید مواظب بقیش باشم ......

شما هم خیلی به فکر دندونهاتون باشی که از اون مهمتر فکر نمیکنم دیگه چیزی باشه.آخه به تمام معنا همه  جای آدم رو تحت تاثیر قرار میده.باور کنین راست میگم...

خانم جواني در سالن فرودگاه منتظر نوبت پروازش بود.
از آن جايي كه بايد ساعات بسياري را در انتظار مي ماند، كتابي خريد. البته بسته‌اي كلوچه هم با خود آورده بود.
او روي صندلي دسته‌داري در قسمت ويژه فرودگاه نشست تا در آرامش استراحت و مطالعه كند.
در كنار او بسته‌اي كلوچه بود، مردي نيز نشسته بود كه مجله‌اش را باز كرد و مشغول خواندن شد.
وقتي او اولين كلوچه‌اش را برداشت، مرد نيز يك كلوچه برداشت.
در اين هنگام احساس خشمي به او دست داد، اما هيچ چيز نگفت. فقط با خود فكر كرد: "عجب رويي داره! اگر امروز از روي دنده چپ بلند شده بودم، چنان نشانش مي دادم كه ديگه همچين جراتي به خودش نده!"
هر بار كه او كلوچه‌اي بر مي داشت مرد نيز با كلوچه‌اي ديگر از خود پذيرايي مي‌كرد. اين عمل او را عصباني تر مي كرد، اما نمي خواست از خود واكنشي نشان دهد.
وقتي كه فقط يك كلوچه باقي مانده بود، با خود فكر كرد: "حالا اين مردك چه خواهد كرد؟"
سپس، مرد آخرين كلوچه را نصف كرد و نيمه آن را به او داد.
"بله؟! ديگه خيلي رويش را زياد كرده بود."
تحمل او هم به سر آمده بود.
بنابراين، كيف و كتابش را برداشت و به سمت سالن رفت.
وقتي كه در صندلي هواپيما قرار گرفت، در كيفش را باز كرد تا عينكش را بردارد، و در نهايت تعجب ديد كه بسته كلوچه‌اش، دست نخورده، آن جاست.
تازه يادش آمد كه اصلا بسته كلوچه‌اش را از كيفش درنياورده بود.

مرد بسته كلوچه‌اش را بدون آن كه خشمگين، عصباني يا ديوانه شود با او تقسيم كرده بود.

فردریش ویلهلم نیچه:

آنکه می‌خواهد روزی پریدن آموزد، نخست می‌باید ایستادن، راه رفتن، دویدن و بالارفتن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمی‌کنند.

               ای کاش مردم مانند انار                                                                                                                 دانه های دلشان پیدا بود

واقعا چی میشد اگر اینجوری بود؟ آیا به نظر شما بهتر نبود هر کسی معلوم باشه

 چیکاره هست؟ یا قصد و غرضش در نهایت از هر کاری چیه؟اونوقت دیگه کسی

 مجبور نبود بخواد یه عمر رو با شک و تردید سپری کنه که آیا من این چیزی رو که

 دیدم واقعا حقیقت داره یا نه.....؟

حالا اگر این مطلب رو روی خودمون پیاده کنیم چی ؟ بازهم حاضریم همه ی ریز

 و درشت درونمون رو به همه نشون بدیم ؟ شاید اگه تمام آدمها توی همین شرایط

 بطور یکسان قرار بگیرن اونوقت خیلی وضعیت فرق کنه .....

تصور کنید شما به یه نفر یه چیزی رو میگید که فقط یه حرفی زده باشید و هیچ قصد

 و غرضی هم توش نباشه و این حرف برای شما بشه پیرهن عثمان .... حالا هر چی

 میخواید توضیح بدین و درستش کنین بدتر و بدتر میشه و تا جایی این مساله کش

 پیدا میکنه که از ته دل میگید : غلط کردم .....

بعضی وقتها هم کارهایی که به نظر شما خوب میاد دارای نتیجه و برداشت منفی

 میشه و اون دیگه بدتر . چون آدم دیگه پشت دستش رو داغ میکنه که برای هیچ کس

 خوبی نکنه و هیچ قدم خیری برنداره و یا هیچ حرف قشنگی که بو و عطر صفا و

 صمیمیت و عشق ازش بیاد ، از دهنش بیرون نیاد و یه فیلتر خیلی ریز ( مثل الک

 شماره 200 ) بذاره جلوی دهنش که فکر میکنم برای همه ی شما پیش اومده

 باشه ...

به نظر من همین طرز فکر ما بوده که باعث شده به حرفهای خیلی ساده و بی منظور

 همدیگه شک کنیم و ازش صدتا سئوال برای خودمون بسازیم که نکنه طرف .... نکنه

 میخواد .... و هزار تا نکنه های دیگه که فقط توی ذهن خودمون میگذره ... از اون بدتر

 هم زمانی هست که همون موقع بدون هیچ فکری زود جواب طرفمون را میگذاریم

 توی کاسه اش که دیگه جرات نکنه حتی بقیه ی حرفاشو بزنه !!! این نکنه ها کم کم

 و به مرور زمان تبدیل به این غول صد چهرگی شدن که حالا دیگه خودمون هم

 نمیتونیم از پسشون بربیایم و مهارشون کنیم و اون هست که ما رو احاطه کرده و

 داره اونجوری که میخواد ما رو به بقیه نشون میده و جلو میبره .

حالا میتونید قضاوت کنید که چی شده که آدمها اینقدر خوددار و پیچیده شدن و به

 آسونی نمیشه باطن اونها رو حدس زد؟!!!! پس خودمون بودیم این کار رو با خودمون

 کردیم و حالا داریم تاوان این بدبینی رو پس میدیم.... پس ساده تر ببینیم و ساده تر

 فکر کنیم تا شاید در موردمون ساده تر برخورد کنن ....